Menno Helvensteijn winnaar in Baarn

Verslag van Menno:  

 In de auto naar Baarn vroeg Ester me gister al hoe ik me voelde en ik moest bekennen dat ik enige onberedeneerbare angst had er afgereden te worden. Angst voor vergeefse pijn en mislukking. Maar niet meer om te vallen! En ik weet dat de vorm weer stijgende is na de langdurige dip waar ik na de overwinningsroes van het NK in Wervershoof in terecht kwam: 3 keer hard vallen, op dezelfde schouder, naar de fysio, gekneusde ribben en navenant afnemende moraal. En wat te denken van het kloteweer.

In de stortbuien in donker Nieuwegein van afgelopen vrijdag was het vertrouwen om hard door de glibberige bochten te knallen tenminste weer terug. En dat werd bezegeld door eindelijk weer eens een top-10-plaats te pakken. Het zaterdagse hersteluurtje voelde alsof er de dag tevoren helemaal niet gekoerst was, dus nog meer reden tot blijmoedigheid. Maar de ochtend erop toch weer die twijfel... In Baarn aangekomen werd er door zojuist gefinishte 40+-ers volop gescholden op de parkoersbouwers, want het zou een en al bocht, hobbel en krappe straatjes zijn. Negen bochten op 1900 meter, om precies te zijn. Veertig-plusser Frank Nijssen van De Kampioen stond bij de startlijn aan de kant te kijken; hij vertelde dat hij net 7e was geworden. De dag tevoren op een mooie koers op de Afsluitdijk ook, maar vrijdag in Nieuwegein op de eerste plaats, dus zijn week was al goed.

Ron Mol van www.tscyclingteam.nl en zijn fotograferende levenspartner Jacqui kwam ik bij het uitladen al tegen en Jacqui zei me dat het haar nou zo leuk zou lijken als Ron en ik eens samen een kopgroep zouden vormen; voor de foto's. Dat leek mij ook wel wat, maar dan wel met mij als winnaar en liever geen chasse patat. Die vele bochten en krappe dorpscentrumstraatjes zinden me wel; vooral omdat ik vooraan mocht starten en beide schoenen al vast in de pedalen had. Na het gebruikelijke apegapen van de eerste paar ronden ben ik maar eens flink aan de boom gaan helpen schudden om de koers wat overzichtelijker te maken. En dat lukte: we bleven met ruim 10 man over. Daarna werd zo nu en dan wat geprobeerd, maar zonder veel overtuigingskracht. Ik ging me maar een tijdje niet met de geldschraperij van de premiesprintjes bezig houden, om wat energie voor een harde finale te sparen. Met zo'n 20 kilometer te gaan was er weer zo'n sprint en dat leek me een goed moment om er eens echt vandoor proberen te knallen. Ron Mol, die wel meedeed voor de premies bleek echter precies hetzelfde idee te hebben, dus ik dook in zijn wiel de nauwe dorpsstraatjes in. Ton Vrolijk riep me wat bemoedigends na en ik kon nog net zien dat hij de benen stilhield. Altijd aardig, die Ton en altijd bereid om de benen wat langer stil te houden dan de rest... (maar een klasbak van 50+ mag dat natuurlijk).

We bouwden de voorsprong snel uit en door de vele bochten waren we natuurlijk snle uit beeld van wat toen de tweede kopgroep was geworden. In de laatste ronde bleken we nog 20 seconden te hebben. Omdat Ron vrijdag in 's Gravendeel nog de sprint van de kopgroep had gewonnen was ik niet helemaal zeker van mijn zaak. Een kilometertje voor de streep waren we er snel uit: ongeacht het merk whiskey waren we beiden even onomkoopbaar, dus het werd een faire sprint á deux. The rest is history. Jacqui had haar foto's en Dasia en WV Amsterdam mogen ook weer tevreden zijn. De Palmpjes die Ton, Ron en ik na afloop hebben opgezet op het übergezellige terras van de plaatselijke sporthal werden goed verteerd.